31
2026
Puchar Świata F1ABCQ – Czechy 31.10-01.11.2026
Napisane przez Michał Słyś
Zawody początkowo miały odbyć się w terminie 24-25.10.2026, ale ze względu na niekorzystne prognozy i mocny wiatr zostały przesunięte na 31.10-1.11.2026. Decyzja niektórych rozgniewała, bo nowy termin im nie pasował, albo już w środę jak zostało to ogłoszone byli na miejscu. Ale patrząc na to co było w prognozie na finalny termin i gdzie dolatywały modele, to latać przy 8-9 m/s i możliwe, że do tego w mocniejszym deszczu nie było by przyjemnie. Decyzja trudna ale trafna.
Wyjazd do Czech w piątek popołudniu, na miejscu noclegowym jesteśmy równo o północy. Droga bez komplikacji. Tym razem bez przystanku na pierwszą noc w drodze, jak to organizowaliśmy w latach poprzednich.
Sobota – CZE Cup
Przyjazd na pole o 6:40, tuż przed wchodem słońca, którego i tak nie było widać ze względu na zachmurzenie. Trochę lotów próbnych z rana i doregulowania modeli pod tutejsze warunki. Przewidywana pogoda wiatr 1-2m/s z porywami do 6m/s i 6-8 stopni Celsjusza. Zawody rozgrywane na polu w Koźlanach.
Pierwsza kolejka.
Start od 8:00, czas kolejki 70 minut, czas lotu 300 sekund! W końcu… w biuletynie pojawiało się to już w latach poprzednich, ale nie było warunków. Po czterech lub pięciu zawodników w każdej komisji startowej, mierzenie sobie nawzajem. Jesteśmy razem z drugim Michałem, Frankiem i kolegą z Bośni i Hercegowiny razem we czterech. Pierwszy na starcie Franek, czeka na lot. W komisji obok Tymon gotowy już od dłuższej chwili z klapówką. Sporo modeli w górze na holu, przychodzi minimalnie lepszy moment i startują, idzie też Tymon, dwa kółka i strzał. Franek jeszcze na ziemi, leci dwie minuty później, ładny strzał, domknięty na zero. Lot w kierunku drzew. Spada na polanie między drzewami, max z kilkoma metrami zapasu. Pierwszy 5 minutowy lot w karierze.
Później kolega Robert Bjelajac, powtórka. W drugiej próbie idzie szybko w górę, kółko i strzał. Model trochę ciasno krąży, ale robi maksa. Następny Michał Śliwiński. Długie krążenie, ładny strzał, ale model tonie lecąc pod minimalny wiatr i tak co każde kółko. Finalnie zabrakło mu jedenaście sekund lotu. Jako ostatni Michał Słyś, lekko przytrzymany hol przy starcie, pompa. Pierwsze pół minuty zerowe opadanie, następnie model mocno zjeżdża aż do około 45 metrów i na tej wysokości wozi się przez dwie minuty. Końcówka lotu znowu z większym opadaniem, deter na 20m, zaraz za drzewami.
Wiatr w tej kolejce maksymalnie 1-1.5m/s, chwilami ścichał do zera, modele odlatywały 500-700 metrów, duże zachmurzenie. Jarek Jeziorny i Dominik Sqwarek maksy. Rafał Wagner w F1Q traci 2 minuty, model za bardzo podbity i brak prędkości postępowej.
Druga kolejka.
Lot na 180 sekund. Czas kolejki 9:15-10:25.
Jako pierwszy leciał Robert i brakuje mu kilku sekund. Następnie Franek, ładujemy pod model który jest w noszeniu nad startem, ale nie wygląda to zadowalająco, robi maksa z 2m zapasu. Następnie Michał Śliwiński zmienia model z SH na BE i robi maksa. Na koniec ja, kilka kółek, czuć noszenie, strzał i deter na 80m. W tej kolejce wiatr chwilami rozwiewa się do jakiś 3-4m/s. Kilka modeli w drzewach, w tym model Jarka. Akcja odzyskania na dwie tyczki zakończona uszkodzeniami.
Trzecia kolejka.
Kolejny lot na 3 minuty. Wiatr 4m/s. Franek kolejny ładny strzał, model idzie w lewo nad start gumówek i zyskuje metry. Następnie zawrotka w lewo i mocno zjeżdża do 50m, w połowie lotu znów mocno do góry i kończy na 80m. W górę idzie Śliwka, rozgrzany po ściąganiu modelu Jarka z drzewa biega z modelem na holu na wszystkie strony szukając odpowiadającego mu powietrza. Wysoki strzał BE na 110 metrów i pewne trzy minuty lotu. Na koniec ja, strzał w miarę i deter na 75m. Modele odlatywały do około jednego kilometra. Wracamy w lekkiej mżawce.
Czwarta kolejka.
Rozpoczęcie 11:45. Kolejny lot na 3 minuty. Tym razem wracamy z pola z lekkim poślizgiem bez czasu na ładowanie modeli. Pierwszy Franek, czekamy, w przodzie jest kilka modeli na holu. Postrzelali, czekamy jeszcze chwile i też lecimy. Strzał na 93m, deter po 180 sekundach na 40m, miejsce lądowania może być trudne, wyglądało na drzewo. Drugi Śliwka, szybko wraca z krótkiego ładowania modeli na start. Ładny wysoki strzał BE na 114m. Następnie ja poprawny lot i maks. Modele odlatują nawet ponad kilometr. Franek na szczęście ląduje 5 metrów przed wysokimi drzewami.
Piąta kolejka.
Wiatr trochę ścicha – 2 m/s. Wracamy z mocnym spóźnieniem z modelami po poprzedniej kolejce.
Najpierw leci Śliwka, bo jest najszybciej gotowy na starcie. Dochodzę wracając z modelem na start i wypuszczam Michała. Chwile krążenia i strzał, ładny lot. Następnie na starcie Franek, kolejny strzał z którego należy być zadowolonym i zakwalifikowanie się do dogrywek. Na koniec zostaje ja, ale wraca u mnie problem z hakiem na zimnie i serwem otwierający go z oporem. Wpada szybki plan żeby ze startu udać się do auta, ale nie wiadomo po co, finalnie po drodze lekkie nawilżenie haka pozwala mu sprawniej się otwierać, zawrotka do komisji i górę. Urwany hol przy strzale i maks. Model w okolicy 500m od startu.
Dominik też ładny lot kwalifikujący go do dogrywek, ale jednocześnie problem z GPS, przez co idzie za modelem na azymut. W końcu dzisiaj po 5 lotach udaje mu się zadowalająco ustawić swoje SH. Oprócz nas z Polaków do dogrywki jeszcze dochodzi Tymon Niezborała i Jarek Jeziorny. W sumie w szybowcach aż 26/41 zawodników.
Po piątej kolejce jemy gulasz zapewniony przez organizatora, bardzo dobry, niektórzy ponoć tak dobrego jeszcze nie jedli.
Fly Off-y.
Loty zasadnicze zakończyły się o 14:10, a już na 15:20 ogłoszona jest dogrywka w F1A. Kończymy szybko jedzenie i wykonujemy po jednym locie próbnym, mało czasu. Biegniemy na start, po drodze sprawdzając rozpisane pozycje startowe i organizując jednego brakującego nam chronometrażystę.
Lot na 240 sekund plus wysokość z altimetru. Wiatr z tych 2m/s przed chwilą nagle rozwiewa się w okolice 5 m/s. Szybko kasuje i pokazuje altimetry, sprawdzam ustawione czasy lotów w obu modelach i oddaje Franka pod opiekę Pana Śliwki, który ma go wypuścić. Franek z ostatniej komisji, wprost na namioty gumówkarzy, co przy locie z gwoździa wymusza lekkie przesunięcie się dalej.
Na starcie tłoczno, ja ze swojej 7 komisji nie bardzo mam jak pójść w górę, podobnie koledzy obok. Chwile czekania aż nad głowami zrobi się luźniej, a uciekło już prawie 4 minuty czasu startowego. Idę w górę, wydaje się być coś lepiej, rozpędzam ale za bardzo nachodzi na prawo. Próbuje jeszcze raz i strzelam, model idzie do prawego i na plecy. Sporo straty i mocno zjeżdża, nie lata nawet 2 minut.
Po swoim strzale obserwuje lot Franka, który startował około minuty przed końcem. Nieco za bardzo podbity do rozpędzania model jak na wiatr, którego się nie spodziewaliśmy. Na szczęście go nie porwało i start poprawny. W noszeniu raz do góry raz na dół, ale cały czas stabilnie. Wygląda na bardzo dobry wynik, 64m wysokości, model też niezbyt blisko po 1600m od startu.
Dominik Skwarek Shokiem bardzo wysoko 131m, ale model szybko zjeżdża do ziemi i nie robi maksa. Tymon MK flap, niżej po strzale niż zwykle, a i powietrze jednak nie dobre dla tego typu modelu – wynik to 23m. Jarek strzał Ultrą na 126m, ale też kiepskie powietrze, 12m po 4 minutach, za to odleciał najdalej.
Finalnie w open: 1. Edmundas Mikulenas 202m, 2. Tomas Tauer 121m, 3. Ibehej Dušan 113m. Następne miejsca już sporo niżej. Najlepiej z Polaków Franek Słyś na 5 miejscu w open.
W juniorach Franek wygrywa, co zapewnia mu zgodnie z planem awans w klasyfikacji PŚ. Drugie miejsce Tymon Niezborała – 23m. Trzecie Jan Zajic – 13m.
F1B.
Mało było dzisiaj czasu na obserwacje lotów kolegów. Do dogrywek doszli obaj reprezentanci polski, po dogrywce Adam Krawiec na 4 miejscu, a Adrian Pakoca na piątym. Wystartowało 16 gumówkarzy, w tym 4 juniorów.
W F1Q do dogrywek doszedł Franciszek Jędrysiak. W dogrywce lot na 180 sekund plus wysokość po tym czasie. Wygywa Mihaly Varadi 106m, druga Imola Váradiné Fodor 86m, trzeci Franciszek Jędrysiak 55m.
Zakończenie przy zapadającym zmroku na polu. Pięknie zdobione, tradycyjne, wielkie miejscowe pierniki dla pierwszej trójki w każdej kategorii. Wieczorem jedziemy zjeść smażony ser w azjatyckiej restauracji i widać, że to danie wyróżnia się na tle pozostałych serwowanych dookoła nas. Michał dzisiaj urywa ucho od obudowy nadajnika rdt i wieczorem długo myśli jak je szybko naprawić.
Wyniki zawodów CZE Cup: 
Niedziela – West Bohemian Cup
Przyjazd na pole około w 6:45. Start pierwszej kolejki dzisiaj wcześniej, bo od 7:30. Kilka lotów próbnych. Konkurent wjeżdża mi w hol pożyczony od Michała i go przecina swoim przy strzale, totalna katastrofa bo to prawdopodobnie ostatnia sztuka trudno dostępnej linki.
Pierwsza kolejka.
Wiatr z rana, chyba z 6 metrów. Warunki trudne.
Lot na 180 sekund. Modele lecą w kierunku drugiego lasu, na prawo od wczorajszego kierunku. Robimy maksy. Ja i Franek ponad kilometr od startu. Drugi Michał trochę bliżej. Jak wracamy z odzyskanymi modelami, to łapie nas deszcz. Niektórzy przeczekują pod samotnym drzewem na polu, przecieka, ciasno, lepiej iść dalej. Modele całe przemoczone. Po powrocie nie ma już czasu, trzeba iść na drugi lot. Dzisiaj jesteśmy pomieszani w komisjach i każdy startuje z innej co jest lekkim utrudnieniem organizacyjnym przy wypuszczaniu się nawzajem.
Druga kolejka.
W drugiej kolejce słabszy wiatr. Franek 15 metrów zapasu po trzech minutach. Ja 20 metrów, ale modele ginęły na tle lasu i chronometrażysta Michał kazał dla pewności pokazywać alti, żeby nie było jakichś zgrzytów i ktoś czegoś nie zarzucił. Wracając z modelami z pola już pod sam koniec czasu kolejki wychodzi słońce i robi się cieplej, ale wiatr to dalej ze 4 metry lekko.
Trzecia kolejka.
Michał narzeka, że ciągle jestem spóźniony na start, a to że jego model do tej pory wracał bez jego udziału nie jest okolicznością łagodzącą. Ze względu na siłę i kierunek wiatru lot skrócony do 150 sekund, żeby nie ładować się w drzewa.
Pierwszy Michał Śliwiński w mocnym noszeniu. W tym czasie obok startuje Dominik Skwarek, urywa hol, hak nieotwarty, ale chorągiewka odpada z częścią urwanego holu, także jest to liczone jako podjęta próba. Początkowo nie wiadomo co się stało, ale trzeba było odbić deter bo model zmierza do ziemi w ustawieniach jak do kółka na holu. Wtopa.
Następnie Franek, czekamy, kilkuminutowa mżawka znów nas moczy, po niej pojawia się słońce. Lot z prostej również samotny jak lot Michała, trafiony w dobre powietrze. Później ja i też w porządku lot. Tymon w tej kolejce w gwoździa, nie ma lekko. Wiatr się wykręca.
Czwarta kolejka.
Słoneczko, mniejszy wiatr, lot na 3 minuty. Wszystkie nasze trzy modele w ładnych noszeniach. Detery na 100-130 metrach. Michał Śliwiński w tej kolejce przy strzale odbija zsunięty z ramienia w zgięcie łokcia deter i leci w potwórce.
Piąta kolejka.
Lot na 4 minuty (zgodnie z biueltynem), lekkie zaskoczenie, po tym jak po czwartej zgarnąłem model Franka 300-400m od drzew. Teraz dużo wtop, dużo małych braków.
Kolejka budzi postrach wśród zawodników, na raz 8 szybowników w powietrzu i każdy dość dokładnie bada powietrze, żeby nie odpaść na sam koniec. Wiatr przycicha.
Michał Śliwiński zostaje skutecznie wyeliminowany przez sędziego, który z nadzwyczajną precyzja zmierzył jego czas lotu (nie do końca tak było). W końcu idzie sam przynieść model, aby kontrolnie odczytać altimetr. Sam lot spokojny, ale model nisko latał na tle drzew po czym schował się za wzniesieniem. Leci w podobnym czasie także Tymon Niezborała i także zalicza wtopę.
Następnie na starcie Franek, ładny strzał, po 4 minutach 20 metrów zapasu. W międzyczasie leci Jarek i Dominik robiąc maksy. Na koniec zostaje ja, dobry strzał i dobre powietrze z deterem drugie tyle wyżej co najwyższe drzewa w lesie – tym razem mierzył osobiście kolega z Lubasza. Po lotach w końcu chwila czasu na zjedzenie grillowanej kiełbasy serwowanej przez organizatora oraz małe rozgrywki piłkarskie. Jeden lot próbny Franka, ja tym razem zmieniam nastawienie na „być gotowym z tym co mam” bez prób.
Dogrywki.
W szybowcach start ogłoszony na 15:00, pola startowe wywieszone na tablicy, lot na 240 sekund i wysokość z altimetru. Dzisiaj 15/30 doszło do dogrywek w tym 3 Polaków. 7 minut czasyus startowego. W powietrzu ciasno i ciężko wyrwać się w górę. Czekamy, mierzy i wypuszcza mnie dzisiaj wyposażony w lornętkę Franek Jędrysiak. Jarek idzie ze swoim SH dość wcześnie w górę i ucieka 150m z wiatrem gdzieś w miejsce wcześniejszych startów (dogrywkę lecimy z pola wykoszonej prawdopodobnie kukurydzy). Kilka osób strzeliło już w pierwszych dwóch minutach.
Idę w górę około 4 minuty widząc nadlatujący z przodu wysoko model (krótka klapówka). Na holu czuć noszenie, model przyspiesza i robi ciasne kółka zgodnie z nową cechą którą zyskał dzięki zastosowaniu regulacji będących próbą przeciwdziałania braku możliwości wychylenia steru kierunku bardziej w lewo niż obecnie. Z dwa lub trzy podejścia do ustawienia do strzału i zbliżam się do parkingu, po strzale hol przelatuje nad kamperami i ląduje po drugiej stronie w okolicy stanowisk gumówkarzy. Model w noszeniu. W to samo strzela wysoko, chyba na 114m Jarek Jeziorny i trzy modele odlatują dalej z wiatrem. Trochę obserwuje swój model, trochę Franka jeszcze czekającego na starcie. Leci z minutę później, strzał przeciągnięty, przez zbyt szybki upadek i model leci dość płasko na 80m po czym zjeżdża rozpędzony na około 50m. Czy nalatał 4 minuty jest dyskusyjne i właściwy czas zostaje odczytany z altimetru, wysokość po 4 minutach minus 7 metrów względem startu. Szukam na niebie swojego modelu, trochę na próżno i patrzę jedynie na gps i odległość, wysokość po około 2,5 minuty zaczyna niepokojąco spadać, ale stabilizuje się po 30 sekundach.
Jakoś nie mam dużych oczekiwań, a więcej zastanawiam się czy płat w górę czy w dół, czy sprzedać taki model, co któryś raz, niby nie zbyt często ale jednak zaczął robić psikusy w noszeniach.
Idziemy po modele, widzę Jarka jakieś 150m od lasu, mój model przynosi kolega z Czech i przejmuje go jakieś 300m przed lasem. Nie ma to jak dodatkowa adrenalina z możliwości lądowania w drzewach! Nie wydawało się, że odlecą tak daleko.
Po odczytach altimetrów dwóch Polaków na podium w Open. Zwycięża Niemiec Erik Niemierski – 136m, drugie miejsce Jarosław Jeziorny – 134m i trzecie Michał Słyś – 94m.
W dogrywkach było 3 juniorów i widziałem, którzy wykonali dobre loty, także nawet bez odczytu wiemy, że Franek jest dzisiaj trzeci w juniorach. Wygrał Jan Zajic z Czech – 86m, a drugi Luka Najdoski – 19m.
F1B.
Wracając po odczycie altimetru u organizatora podchodzę na start F1B, gdzie dogrywka już poleciała. Pytam jakie były podczas niej emocje, okazuje się, że podobno niewielkie. Jeden z zawodników stwierdza, że raczej wygrał. Dogrywało się 9-ciu. Polecieli na 3 minuty, widząc jak daleko odlatywało F1A. Po odczytach Adam Krawiec ma najwyższy wynik 110m. Drugie miejsce 78m Vladislav Urban – także faktycznie różnica musiała być mocno widoczna. Trzeci Pavel Fejt – 66m. Adrian Pakoca dzisiaj poza dogrywkami.
F1C.
Walczył dzisiaj także w tej kategorii równolegle Erik Niemierski i wygrał – czyli dubel. Drugie miejsce Ronny Selke. Dzisiaj wyraźnie mniej zawodników, nieco przestraszyli się pewnie pogody.
F1Q.
Z wczorajszej liczby 7 zawodników dzisiaj stopniało do jedynie 2 twardzieli. Wygrał robiąc komplet Franciszek Jędrysiak, drugie miejsce Rafał Wagner. Wynikiem tej rywalizacji jest awans Franka na 3 miejsce w klasyfikacji końcowej Pucharu Świata!
Pogoda dzisiaj trudna, gorsza niż w prognozach, deszcz z przerwami z rana, wiatr, zimno. Dopiero od południa trochę przyjemniej, bo po pierwszych dwóch kolejkach to średnio mieliśmy ochotę latać. W sobotę nie było mocnych noszeń, w niedziele w zasadzie też, ale trafiały się taki, w których modele tonęły. Do dogrywek stosunkowo łatwo było dojść – w szybowcach w oba dni było ponad 1/2 stawki, a np. niedawno na zawodach w Słowenii nie dochodziła do dogrywek nawet 1/4.
Organizatorzy się starali, a łatwo nie było. Fajne zakończenie na polu. Pożegnania przed zimą. Zawody niestety ze względu na zmianę słabiej obstawione niż zapowiadało się w pierwotnym terminie, gdzie w szybowcach zarejestrowało się ponad 80 zawodników.
Wyniki zawodów West Bohemian Cup:
Po tych zawodach zostają już tylko ostatnie w Izraelu, w zeszłym roku zakładaliśmy, że mało kto się tam wybierze, a później było zaskoczenie. Aktualna punktacja Pucharu Świata dostępna oczywiście u Keynesa oraz taka z możliwością przeglądu jak kształtowało się to w trakcie sezonu – u mnie. W tym sezonie wygląda na to, że 4 Polskich zawodników zdobędzie miejsca na podium końcowym. Bardzo blisko był też Dominik Skwarek w konkurencji F1A.
